Łysienie bliznowaciejące

Łysieniem bliznowaciejącym nazywamy szereg objawów chorobowych, którym towarzyszą utrata owłosienia, powiązana z powstawaniem tkanki łącznej włóknistej. Blizna zastępuje ubytki zdrowego ciała, jakie powstają w wyniku różnorakich patologii. Osobliwą cechą tej tkanki jest brak możliwości tworzenia mieszków włosowych, które są niezbędne do porostu włosów. Łysienie ma wiele trudnych do zdiagnozowania przyczyn i może też wynikać z poważnych chorób genetycznych lub autoimmunologicznych. 

Najczęstszymi przyczynami rozwoju choroby są urazy i stany zapalne. W momencie, gdy dochodzi do zapalenia, nasze własne komórki niszczą zdrową skórę głowy. Potem odbywa się proces gojenia, w trakcie którego tkanka łączna włóknista poczyna zajmować mieszki włosowe. Naturalna skóra już nigdy nie zostanie przywrócona. Czasami przyczyną jest obecność choroby wynikającej z autoagresji. Takie łysienie może być wrodzone. Bywa, że łysienie bliznowaciejące jest powiązane z wadami wrodzonymi, np: rozszczep kręgosłupa czy wodogłowie. Wspólnym mianownikiem powyższych schorzeń jest bezpowrotna utrata włosów, w obrębie okolic kości czołowej i skroni. Zdarza się, że choroba zajmuje też okolice zauszne, ciemieniowe i potyliczne, a także inne części ciała niż głowa, np: pachy, pachwiny, okolice intymne. Schorzenia, jakie występują na ogół wraz z łysieniem bliznowaciejącym to: wrodzony niedorozwój skóry, wrodzony ogniskowy niedorozwój chrząstek, nietrzymanie barwnika, pęcherzowe oddzielanie naskórka, genodermatozy, tworzące tzw.: rybią łuskę, zespół KID, zespół Goltza, choroba Dariera.

Wrodzony niedorozwój skóry i chrząstek na ogół oznacza utratę skóry w danej okolicy ciała, a w miejscu uszkodzenia powstaje blizna. Nietrzymanie barwnika to kumulacja melaniny z odczynem zapalnym. Skóra jest wtedy atakowana przez makrofagi. Oprócz łysienia dochodzi też do powstania niekorzystnych zmian na zębach i paznokciach. Genodermtozy wiążą się z patologicznym, nadmiernym łuszczeniem naskórka. Wrodzonymi powodami rozwoju choroby są też znamię łojowe, naczyniaki jamiste, znamię naskórkowe. Wszystkie z wymienionych są niegroźne, ale powodują ubytek włosów i bliznowacenie. Łysienie bliznowaciejące może być też powikłaniem zakażenia bakteryjnego, wirusowego, grzybiczego (czyrak, półpasiec). Infekcje zawsze powodują stan zapalny, a napływające komórki układu immunologicznego niszczą nie tylko chorobotwórcze drobnoustroje, ale i nasze własne tkanki, które właśnie wtedy bliznowacieją.

Mimo ogromnej ilości chorób, powodujących bliznowacenie, to głównie uszkodzenia fizyczne skóry powodują łysienie. Zaliczamy tu urazy, oparzenia, działanie prądu elektrycznego, chemiczne środki, odmrożenia.

Warto podkreślić, że częstą przyczyną tego typu łysienia są też choroby z autoagresji. Powodują one stan zapalny na skutek zwiększonej wrażliwości komórek na własne antygeny. Taki stan jest wywołany omyłkowo, ale nie zmienia to faktu, iż blizna powstaje. Jej tworzenie bywa też powiązane z obecnością nowotworu (raki kolczystokomórkowe, naczyniaki).

OBJAWY ŁYSIENIA BLIZNOWACIEJĄCEGO

  • tworzenie łysych pól w obrębie czoła i skroni
  • świąd, pieczenie skóry, nadwrażliwość na dotyk
  • łuszczenie, czasami stwierdza się obecność "kołnierzy"
  • zaczerwienienie, obrzęk
  • możliwość występowania krostek dookoła mieszków włosowych
  • możliwość powstawania niewielkich grudek o różowym lub fiołkowym zabarwieniu
  • z biegiem czasu zauważalne stają się włókna tkanki łącznej bliznowaciejącej

DIAGNOSTYKA

Diagnostyka choroby obejmuje rozmowę z pacjentem. Ważne są informacje na temat przebytych urazów oraz obecności chorób autoimmunologicznych i genetycznych w rodzinie. Ponadto lekarz bada dermatoskopem chorobowo zmienione miejsca. Na ogół potrzebna jest też biopsja, czyli wycięcie niewielkiego kawałka skóry w celu przebadania go. Na ogół wykonuje się też badanie histopatologiczne, które pomaga stwierdzić czy dany fragment nie jest np. objęty nowotworem oraz umożliwia określenie typu nacieku komórkowego. Jest to ważny etap, ponieważ umożliwia rozpoznanie wentualnych pasożytów bytujących na skórze, a co za tym idzie - wszędzie odpowiedniego postępowania antychorobowego. Niekiedy stosuje się też posiew - sprawdza się wtedy, czy na danej tkance nie rozwija się infekcja bakteryjna. Jedną z najnowocześniejszych metod jest jednak, trichoskopia. Jest to badanie specjalistyczne, gdzie można bezpośrednio sprawdzić przyczynę uszkodzenia łodygi włosa. Dzię ki temu możliwe jest szybkie rozpoznanie choroby podstawowej i ustanowienie najlepszej formy leczenia.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *